Minarsih Soedarpo
(1924-)
Het leven van een moeder stroomt door in dat van haar dochter. Minarsih
Soedarpo werd zich al vroeg bewust van het belang van zelfstandigheid.
Haar vader, regent te Bandoeng, verstootte haar moeder. Sjarifah Nawawi
was toen zevenentwintig jaar oud en moeder van drie kinderen. Minarsih
was de jongste daarvan, toen drie maanden oud.
Maar Sjarifah Nawawi had een opleiding en wist uiteindelijk als onderwijzeres
een bestaan voor zichzelf en de kinderen op te bouwen. Gemakkelijk was
het niet, in praktisch en emotioneel opzicht.
Ook Minarsih ontving een opleiding. In Batavia volgde ze de HBS. Ze werd
lid van de Oesaha Kita, voor Indonesische leerlingen van middelbare scholen
en andere verenigingen. Intelligent, actief, betrokken. Een belofte voor
de toekomst.
Maar toen ze in de laatste klas van de HBS zat, werd het schoolgebouw
gevorderd. De Japanners waren gearriveerd. Ze wist weinig van politiek,
maar genoeg om na te denken over "een vrij Indonesia", zoals
ze op 12 januari 1942 in haar dagboek schreef:
"Stel dat de Sultan van Djokjakarta president wordt, zouden de Sumatranen
of Sundanesen hem als zodanig willen erkennen? Maar het moet zover komen!
Maarwanneer??"
Het nationaal bewustzijn was ontwaakt, door de Japanners:
"De Japanners beweerden dat ze ons kwamen bevrijden van de Nederlandse
koloniale overheersing. Zij waren inderdaad verantwoordelijk voor het
ontwaken van een nationaal bewustzijn in mij, en wij hadden allen grote
verwachtingen, maar de nationale droom kwam niet uit zoals wij hoopten."
Minarsih sloot zich aan bij de jongere generatie die een vrij Indonesia
verlangde. Jong, vol idealisme, maar zoekend naar de juiste weg. Ze trouwde
met Darpo en kreeg een dochtertje Shanti. Met haar echtgenoot besloot
ze naar Amerika te gaan, om daar meer rust te vinden. Uit Amerika zouden
zij berichten over de vrijheidsstrijd. Haar man was door Sjahrir naar
Amerika gestuurd om deel te nemen aan discussies hierover.Hier volgden
ze de ontwikkelingen, en hier werd in 1950 haar tweede dochter geboren.
In 1952 vertrok het gezin naar Nederland.
|